Tekst & beeld: Gerrit Vermeulen

De afdaling is steil en mijn remmen gillen het uit. Niet van plezier.

Aan alle mooie avonturen komt een einde, zo ook aan Expeditie Zuid-Tirol. Na twee dagen overnacht te hebben in berghutten op ruim 2.000 meter hoogte, worden we nu wakker in Hotel Sachsenklemme. We hebben niets te klagen gehad in het Pfitscherjochhaus en in de Dürrensteihütte. Deze berghutten zijn basic, maar van alle noodzakelijke gemakken voorzien (douche, toilet, restaurant, bed). Maar overnachten in Hotel Sachsenklemme in Fortezza is andere koek. Toch ook wel lekker om na de berghutten iets meer luxe te ervaren. En we hebben het verdiend. We staan aan het begin van dag vier. We hebben inmiddels ruim 300 kilometer en bijna 6.000 hoogtemeters achter ons liggen. Nog één dag knallen en we zijn weer in Hotel Penz West in Innsbruck.

Het lijf zegt: stoppen!

Tijdens het diner een dag eerder is gebleken dat de Expeditie zijn tol begint te eisen. Bob geeft aan dat hij niet verder meer wil/kan. Het lijf is leeg en de moraal tot beneden het vriespunt gezakt. De problemen aan zijn fiets zijn daar voor een groot deel debet aan. Al geeft hij zelf ook toe de Expeditie Zuid-Tirol onderschat te hebben. Dit bike packing avontuur is voor zeer goed getrainde bikkels. En nu wil ik zeker niet zeggen dat Bob geen zeer goed getrainde bikkel is. Hij is goed getraind en mentaal ijzersterk. Maar hij is nogal wat tegengekomen de laatste dagen. Je kan gerust zeggen dat hij alle pech op zich heeft genomen. Werd er gevallen? Bob lag erbij. Was er materiaalpech? Dan was dat aan de fiets van Bob. En toch bleef deze sterke kerel doorvechten. Respect! Maar er komt een moment dat lichaam en geest het eens zijn met elkaar. STOPPEN!

We gaan fietsend naar Innsbruck

Bob wil eigenlijk met de trein naar Innsbruck. Maar zo zijn we niet getrouwd bij CYCLOsportive. We zijn dit avontuur met zijn allen aangegaan en we zullen het met zijn allen afmaken. Ik geef Bob een aantal mogelijkheden. 1 we stappen samen in de trein en fietsen de laatste 40 km naar Innsbruck. 2 we halen een zware gravelklim uit de route en fietsen samen de alternatieve route naar Innsbruck. 3 we fietsen naar het treinstation van Fortezza en zetten Bob op de trein naar Innsbruck. Maar fietsend in Innsbruck aankomen is natuurlijk het mooiste einde van onze Expeditie Zuid-Tirol. Na een nacht slapen, heeft Bob een keuze gemaakt. Het wordt optie 2. Bikkel!

De keuze van Bob betekend wel dat de groep in twee gesplitst wordt. Pascal, Rick en Klaas-Jan gaan voor de route over de Brenner Grenzkamm. Bob en ik laten die links liggen. Het scheelt ons heel wat hoogte- en onverharde meters. Voor het lijf en de fiets van Bob de beste keuze. Tot aan de Brenner Grenzkamm kunnen we met de complete groep fietsen. De route gaat over een rustig fietspad met uitzicht op de Brennerpas. Geen verkeerd uitzicht. Als er geroepen wordt dat ook deze route weer zeer fraai is, roep ik terug dat we hier op de tweede dag van onze reis ook al gefietst hebben. “Huh? Meen je dat?” Jazeker, alleen toen hadden we de bergen in onze rug. “Verrek je hebt gelijk!”

Smeren voor de kerk

Vlak na Vipiteno scheiden onze wegen. Daarom besluiten we in het centrum van dit gezellige stadje een kop koffie te drinken. Het stadje is het bezoeken meer dan waard. Het historische centrum is prachtig en de terrassen zitten gezellig vol. En uiteraard is de koffie meer dan goed. We zijn immers in Italië! Bij het verlaten van het terras, valt mijn oog op een deelnemer van de reis (ik zal zijn naam niet noemen). Na een aantal dagen in de wildernis te hebben vertoefd, is er van enige gene blijkbaar geen sprake meer. Vier dagen fietsen, het doet iets met lijf en geest. Met name de omgeving van de bibs heeft zwaar te lijden. Chamoise creme is de oplossing om dit deel van het lichaam enigszins te verzorgen en te ontzien. Maar om de bibs met deze creme, midden in een volle winkelstraat, tegen een kerk aan, uitgebreid met de hand in de broek, te gaan verzorgen, gaat iets te ver ;-). De naamloze deelnemer nam gelukkig nog net de moeite om met zijn rug naar het winkelende publiek te gaan staan.

Negen kilometer afdalen naar Oostenrijk

Na deze smeer-scene kunnen we weer op pad. Het eerder genoemde drietal richting de Brenner Grenzkamm en Bob en ik rijden rustig richting Brenner. De route is niet zwaar en gaat tot aan de grens in stijgende lijn over een rustig fietspad. Zo nu en dan verlaten we de weg om toch nog even een stukje gravel te pakken. Zodra ik het grind onder mijn banden hoor knisperen, is de hoofdweg gelijk ver weg. Wat is het toch heerlijk om weg te zijn van de drukte! Bij Brenner genieten Bob en ik van een bord pasta om daarna aan een lange afdaling te beginnen. Ruim 9 kilometer hoeven we geen meter te trappen. Ook weleens lekker na al die gruwelijke hoogtemeters van de afgelopen dagen. Bij Stafflach duiken we onder de spoorlijn door en bereiken we weer een prachtige gravelweg. Hier is het genieten! De afdaling was fijn, maar wel druk met motoren, auto’s en vrachtverkeer. Op de gravelweg zijn we weer alleen.

Mijn remmen gillen het uit

Als we in Mühlbachl arriveren, hebben we al bijna 60 kilometer afgelegd. Nog maar 25 kilometer te gaan en dan zijn we weer terug waar we ons avontuur begonnen: Innsbruck. Het fenijn zit ook vandaag weer in de staart. Vanuit Mühlbachl stijgen we over een afstand van slechts een paar kilometer van 1.000 naar 1.220 meter hoogte. In het begin van de klim fietsen we nog over asfalt. Fijn zou je misschien denken, het asfalt gaat hier echter loodrecht de lucht in. We kunnen blijven fietsen, maar het gaat zwalkend over de weg naar boven. Bijna boven houdt het asfalt op en de laatste paar honderd meter mogen we weer genieten van een onverharde weg. Om de top te bereiken negeren Bob en ik een bord wat aangeeft dat de top niet te bereiken is vanwege wegwerkzaamheden. We stoempen door, omdraaien en terug is geen optie. In het bos stuiten we inderdaad op een grote graafmachine. Achter de graafmachine vers, strakgetrokken gravel. Onze banden trekken een spoor in het zojuist vernieuwde wegdek. Het lijkt de wegwerkers niet te deren. De afdaling is steil en mijn remmen gillen het uit. Niet van plezier, het einde van mijn remmen is nabij. Gelukkig houden ze het deze afdaling nog vol. Zo vlak voor Innsbruck wil ik eigenlijk niet nog mijn remmen vervangen. Voor de zekerheid check ik toch even mijn remmen. Haal mijn voorwiel uit de vork en raak de remschijf even aan. AU! Die is heet! Ik had het kunnen weten natuurlijk. Gelukkig zie ik dat de remblokken nog wel even meegaan.

We made it!

Nog even en we kunnen zeggen dat we finisher zijn van Expeditie Zuid-Tirol! In dalende lijn vervolgen we onze weg. Het steile en lange klimwerk ligt achter ons. Op één van de kleine klimmetjes vlak voor Innsbruck worden we nog ingehaald door een ouder echtpaar. Ze spreken hun waardering en respect uit voor onze fietsen vol bepakking en excuseren zich voor hun elektrische fietsen. In volle afdaling knallen we Innsbruck binnen. Blij, moe en voldaan fietsen we naar Hotel Penz West. Wat een gelukzalig gevoel als ik onder de douche sta! Een paar uur later arriveren ook Pascal, Rick en Klaas-Jan. De Brenner Grenzkamm was een killer van een klim en idem dito afdaling. Maar ook zij hebben genoten. We made it!

• Lees hier de eerder verschenen reportages over dag één, dag twee en dag drie.

Volgend jaar gaan we weer op expeditie naar Zuid-Tirol. Als jij enthousiast wordt van onze avonturen, schrijf je dan snel in voor Expeditie Zuid-Tirol 2022. Er is plek voor 6 deelnemers. Met twee begeleiders zullen we de reis van CYCLOsportive in goede banen leiden!

https://www.cyclosportive-travel.nl/expeditie-zuidtirol

Tekst & beeld: Gerrit Vermeulen

Maakt niet uit, gaan jullie maar lekker fietsen en betaal later maar.

Eindelijk! Na twee dagen in een smerig kledingsetje gereden te hebben, is het tijd voor een schoon shirt en broek! Wat een genot. Het stinkende kloffie wordt diep onder in de zadeltas gepropt. Op mijn sloffen van het hotel (alle gasten moeten hun schoenen uitdoen in de Dürrensteinhütte) schuifel ik naar het restaurant. We hebben hier niets te klagen. Een uitgebreid ontbijt staat voor ons klaar. We werken een flink ontbijt naar binnen. Vandaag staat de Koninginnenetappe van de Expeditie Zuid-Tirol op het programma. De uitgestippelde route van de Dürrensteinhütte naar Fortezza bedraagt 112 km met 2.900 hoogtemeters. Succes!

Online bankieren mag ook

Als we al onze tassen hebben ingepakt en op de fietsen hebben gesjord, ga ik nog even afrekenen bij Helga. “Cash graag.” Oeps. “Online bankieren mag ook.” Gelukkig, er is echter één klein probleem. Op ruim 2.000 meter hoogte is de internetverbinding niet optimaal. “Probeer het buiten, dat is vaak beter”, adviseert Helga mij. Maar helaas, ook buiten heb ik geen bereik. “Maakt niet uit, gaan jullie maar lekker fietsen. Zodra je beneden in het dal bent, zal je wel weer bereik hebben met de telefoon. Ik geef je onze bankgegevens mee. Dan kun je betalen zodra je bereik hebt.” Ik maak geen misbruik van dit vertrouwen en betaal direct wanneer we in het dal zijn aangekomen.

Ik zie vooral veel bloed

In het dal aankomen blijkt trouwens lastiger dan verwacht. De afdaling richting het dorpje Carbonin ligt er verradelijk bij. De weg is onverhard en in de eerste bocht van de afdaling gaat het mis. We zijn nog geen 50 meter onderweg en ik kom met mijn voorwiel in een dikke laag grind terecht. Mijn wiel zakt weg en hoewel ik met weinig snelheid val, doet de kennismaking op de stenen best pijn. Snel stap ik weer op de fiets, ik wil mijn knie vooral in beweging houden. Beneden check ik straks de schade wel. Een jaar eerder fietsten we hier over een prima gravelweg. Maar veelvuldige regenval heeft sporen nagelaten. Letterlijk. Voorzichtig manoeuvreren we om diepe geulen in de weg. Er is weinig meer over van de mooie gravelweg met kleine kiezels. Naast de geulen, moeten er ook regelmatig grote stenen ontweken worden. We komen allemaal zonder kleerscheuren beneden. Nou ja, ik kijk naar mijn knie. Mijn beenstuk is kapot en als ik hem uitdoe, zie ik vooral veel bloed… De knie beweegt goed en heb er verder niet veel pijn aan. Niks ergs kapot. Met een alcoholdoekje maak ik de wond schoon en met een verband om mijn knie kan ik weer verder. De koers wacht op niemand.

De oude spoorlijn naar Cortina d’Ampezzo

We vervolgen onze weg over de oude spoorlijn tussen Carbonin en Cortina d’Ampezzo. Het is nu een prachtige gravelweg door het bos. Genieten! De weg gaat glooiend richting het dal. We moeten vandaag 2.900 hoogtemeters overwinnen. Die worden op de oude spoorlijn niet gemaakt. Dat wordt straks dus pijn leiden. We verlaten vlak voor Cortina d’Ampezzo het gravelpad en duiken het Natuurpark Dolomiti d’Ampezzo in. Na de parkeerplaats zien we een weg voor ons die recht omhoog lijkt te gaan. Het gaat hier bijna vier kilometer lang aan 15% omhoog! Gelukkig over asfalt, maar dan nog! Pascal fietst met Rick en Klaas-Jan weg bij Bob en mij. Maar Bob kan ook mijn tempo niet volgen. Op een iets minder steil deel van de klim, wacht ik op hem. Hij komt lopend de bocht door. Bob heeft het zwaar. Als hij mij passeert, stapt hij weer op de fiets. Samen ploeteren we door naar de afgesproken plek om op elkaar te wachten. Bij Rifugio Ra Stua worden we door de rest met gejuich ontvangen. Wat een klim!

Rifugio Ra Stua!

Vanaf Rifugio Ra Stua strekt zich weer een geweldig gravelpad voor ons uit. We zitten nog lang niet aan de 2.900 hoogtemeters. De benen kunnen even tot rust komen. Maar na een paar kilometer begint de weg weer serieus te stijgen. Bob krijgt het weer zwaar. Maar mentaal is deze Achterhoeker niet te kraken. Op een huurfiets, die ook al mankementen vertoont, weert hij zich kranig. Het onverharde pad wordt alsmaar steiler en op een gegeven moment moet iedereen van de fiets. Lopen! Dan weer lopend en dan weer een klein stukje fietsend banen we ons een weg naar boven. We hebben het allemaal zwaar, maar wat is de natuur hier prachtig! Alleen maar pieken van ruim 2.000 meter om ons heen. We wanen ons echt even offgrid. Heerlijk. Als we over de top rijden, zien we Rifugio Fodara Vedla voor ons liggen. Een Rifugio met een geschiedenis die ver teruggaat. Tijdens de eerste wereldoorlog bouwde het Oostenrijks-Hongaarse leger hier een kampement met barakken. Na de oorlog werden de barakken eigendom van de familie Mutschlechner. Tot aan vandaag runt de familie hier het Rifugio Fodara Vedla. Wij stoppen hier niet, maar dalen af naar Rifugio Pederü.

Omhoog en omlaag: lopen

Poeh! Waar het eerst steil omhoog ging, gaat het nu steil naar beneden! Elkaar kort opvolgende haarspeldbochten zijn een behoorlijke uitdaging op de gravelbike. We komen wandelaars tegen die ons hoofdschuddend nakijken. De één verklaart ons voor gek, de ander knikt vol bewondering. Ook op dag drie doet de Expeditie Zuid-Tirol zijn naam weer meer dan eer aan. Op sommige stukken van de afdaling staan mijn wielen stil, geblokkeerd door het remmen, maar blijft de fiets naar beneden glijden. Niet fijn als je niet zelf in de hand hebt of je stilstaat of niet. Als we weer een stukje ‘redelijk normaal’ gefietst hebben, blijkt het nog steiler te kunnen. De laatste acht bochten naar Pederü zijn simpelweg te steil om te fietsen. Lopend proberen we af te dalen. Niet eenvoudig. De fiets wil sneller naar beneden dan mijn voeten. Een bocht lager zie ik Bob. Hij neemt lopend de binnenbocht en voor ik kan roepen dat hij de minder steile buitenbocht moet nemen, is het al te laat. Hij glijdt onderuit, gaat over de kop en zijn fiets rolt met hem mee. De schade bij Bob lijkt mee te vallen, maar zijn fiets wil niet meer schakelen.

Shimano GRX, niet kapot te krijgen

Tijdens de lunch bespreken we met zijn allen hoe we de rest van de dag gaan invullen. Vanmorgen zijn we om 8.15 uur op de fiets gestapt. Het is 13.00 uur en we hebben slechts 33 kilometer afgelegd. Het terrein heeft zijn tol geëist. We besluiten af te dalen naar St Vigil en een klim uit de route te schrappen. De fiets van Bob heeft te veel mankementen om verantwoord nog een onverharde, steile klim te fietsen. Veiligheid boven alles. In St Vigil stoppen we bij een fietsenmaker. Met veel geweld krijgt hij de versnellingen van de Specialized Diverge weer aan de praat. Met hernieuwde moraal zetten we koers naar de laatste klim van de dag. We mogen dan één klim geschrapt hebben, we zullen toch echt over de Passo delle Erbe moeten fietsen om in Fortezza aan te komen.

Passo delle Erbe, een brute klim

De Passo delle Erbe is een brute klim. Geen gravel meer voor ons. De weg omhoog zal volledig over het asfalt gaan. Al snel voltrekt zich het inmiddels bekende patroon. Het drietal Pascal, Rick en Klaas-Jan verdwijnt aan de horizon. Bob en ik blijven achter. Samen met Bob fiets ik naar de top. Steeds maar tegen hem zeggend dat het uitzicht op de top prachtig is. Eenmaal boven, is daar geen woord aan gelogen. Het uitzicht op de voor de Dolomieten zo kenmerkende rotsformaties is adembenemend. We trekken een jasje aan. Het begint al te schemeren en dan koelt het snel af in de bergen. We dalen in rap tempo af richting Brixen. Maar voor we Brixen bereiken, verlaten we nog één keer het asfalt om via een gravelweg onze rit te vervolgen. We rijden dwars door een kleine beek. Aan de overkant gaat het weer mis met de fiets van Bob. Zijn ketting is drie keer om de crank gedraaid en zit helemaal vast in het kettingblad. Met grote moeite weet Pascal de fiets weer rijdend te krijgen.

Niet gekleed op ‘the occasion’

De duisternis valt in als we Brixen bereiken. Nog 17 kilometer dan zijn we in Hotel Sachsenklemme in Fortezza. Klaas-Jan ziet het even niet meer zitten en laat dat merken ook. “Jongens, ik ben er helemaal klaar mee. Hoe gaan we dat oplossen! Waar is het treinstation, want ik fiets niet meer.” Hoe gaan we dat oplossen? Gewoon, fietsen man! Het is nog een klein stukje. Er hoeft nauwelijks nog geklommen te worden. We zijn zo in het hotel. We zijn er met zijn allen aan begonnen en we gaan het met zijn allen afmaken. Met deze woorden geeft de maat van Klaas-Jan, Rick, het laatste mentale zetje in de juiste richting. We stappen op de fiets en komen om 20.30 uur hongerig en vermoeid aan in het hotel. Eerst eten en dan pas douchen. Het restaurant ziet er van buiten uitgestorven uit. Bij binnenkomst blijkt het helemaal vol te zitten. Er zijn nog een paar tafels vrij en wij kunnen gaan zitten. Met vreemde, verwonderde en verbaasde blikken wordt er naar ons gekeken. We zijn niet echt gekleed op ‘the occasion’. Het boeit ons even helemaal niet!

• lees hier de eerder verschenen reportages van dag één en dag twee.

Volgend jaar gaan we weer op expeditie naar Zuid-Tirol. Als jij enthousiast wordt van onze avonturen, schrijf je dan snel in voor Expeditie Zuid-Tirol 2022. Er is plek voor 6 deelnemers. Met twee begeleiders zullen we de reis van CYCLOsportive in goede banen leiden!

https://www.cyclosportive-travel.nl/expeditie-zuidtirol

Tekst & beeld: Gerrit Vermeulen

Met slechts vier minuten water ben ik ruim op tijd weer beneden voor het diner.

Als ik mijn ogen open, prikt het zonlicht al door een kier in de wit-rood-geruite gordijnen. Wanneer ik de gordijnen verder open zie ik verse sneeuw liggen op de toppen van de bergen om het Pfitscherjochhaus. Snel pak ik mijn camera en doe het raam open, brrrrrrrr. HET IS KOUD! Nogal logisch, we hebben de nacht doorgebracht op ruim 2.000 meter hoogte, het is nog vroeg in de ochtend en het heeft gesneeuwd!

Toen Rick een dag eerder bij aankomst het kleine bergmeertje naast de berghut zag, begonnen zijn ogen te glinsteren. “Dat wordt een frisse duik morgen”, waren zijn woorden. Na een nacht slapen en de sneeuw die is gevallen, is hij iets minder enthousiast. “Toch maar gewoon gedoucht vanmorgen.”

Voor de tweede dag in hetzelfde smerig kloffie

Na het ontbijt stappen we de ruimte in waar we onze fietsen gestald hebben. Het woord stal komt in mij op als ik de deur open. Een dag eerder zijn we door de koeienstront gereden. Die geur komt mij tegemoet. De fietsen hebben we niet schoongemaakt en ook onze kleren vertonen nog sporen van het avontuur van een dag eerder. De berghut op de Pfitscherjoch voldoet prima, maar een wasservice ontbreekt. Vier dagen fietsen betekent twee setjes aan fietskleding. En niet wassen houdt in dat we twee dagen achter elkaar hetzelfde kloffie aan moeten trekken. Lekker hoor! Alle tassen worden weer vastgesjord en we zijn klaar om te vertrekken.

Heerlijk relaxed fietsen door het Pustertal

De route brengt ons vooral in dalen lijn naar het Pfitschertal. Het uitzicht op de ons omringende bergen is prachtig. In vergelijking met de andere dagen van onze Expeditie Zuid Tirol, rijden we vandaag relatief weinig over onverharde wegen. Maar na al dat geklauter en gesjouw op dag één is dat geen straf. Noem het een beloning voor het harde werken een dag eerder. Op dag twee van onze bike packing trip door Zuid-Tirol ligt onze eindbestemming wederom op grote hoogte. We overnachten in de Dürrensteinhütte op ruim 2.000 meter hoogte. Het laatste deel van de rit zal er flink geklommen moeten worden. Maar tot aan de slotklim fietsen we over rustige fietspaden door het Pustertal. Het pad gaat glooiend door de vallei. Iedereen kan genieten en niemand hoeft hier af te zien.

Op een strandfiets door de bergen

Halverwege zoeken we een plek om te lunchen. De keus valt op restaurant Zur Brücke in Mittewald. We gaan in ons smerige fietskloffie aan een tafel zitten. Geen probleem! En genieten van een heerlijke lunch. Echt, volgens mij is het onmogelijk om slecht te eten in Italië! Als we het restaurant verlaten loop ik twee vriendelijk bejaarde Duitsers tegen het lijf. Krasse knarren, ik vraag niet naar hun leeftijd. Maar ze hadden mijn vader kunnen zijn. De mannen vragen waar we heen gaan fietsen. Ik leg uit dat we van Innsbruck naar Innsbruck fietsen en dat met een omweg doen via de Dolomieten in Zuid-Tirol. En ook nog eens deels over onverharde wegen. Er wordt goedkeurend geknikt door de heren. De wenkbrauwen worden in een frons getrokken als ze mijn fiets bekijken. “Welche Reifen gibt es auf Ihrem Fahrrad?” Ik vertel ze dat dat strandbanden zijn, waarmee ik in Nederland strandraces fiets. “Oh? Und Sie radeln damit auf Schotterpisten durch die Berge?” De andere deelnemers aan de bike packing trip fietsen allemaal op banden met profiel. Strandbanden zijn haast zonder profiel. In mijn beste Duits geef ik toe dat het wellicht niet de beste keus was om met deze setting op pad te gaan. Maar het gaat (net aan). De vriendelijke Duitsers zijn zelf op weg van München naar Venetië. RESPECT! En auf wiedersehen.

Hongerklop op weg naar de Dürrensteinhütte

Wij vervolgen onze weg naar Bruneck. Daar krijgen we stadsgravel voorgeschoteld. Door een park met een aantal tunnels bereiken we de andere kant van dit leuke stadje in Zuid-Tirol. Staatsbosbeheer van Italië is hier flink bezig. Een paar keer moeten we van de fiets af om ons een weg te banen over de enorme boomstammen. Na Bruneck is het niet ver meer naar de voet van de slotklim naar de Dürrensteinhütte. Vlak voor Villabassa buigen we rechtsaf en beginnen we aan de klim. Klimmen doet ieder in zijn eigen tempo. Ik zie Rick, Klaas en Pascal dan ook al snel wegrijden. Ik blijf bij Bob. Maar al snel merk ik dat ik een klassieke fout heb gemaakt. Te weinig en te onregelmatig gegeten, met een hongerklop tot gevolg. Ik check mijn voorraad aan repen en gels. Oei, dat gaat lastig worden. Ik prop snel wat te eten in mijn mond, maar het is niet genoeg. De benen blijven slap. Bob heeft gelukkig een paar repen voor mij. Ik kom over de hongerklop heen en fiets samen met Bob verder. De klim is 14 kilometer lang en op 3 km van de top volgt er een steil stuk van ongeveer één km lang met een stijgingspercentage van 14%. Stapvoets en zwalkend over de weg fietsen we door. Een kilometer lijkt wel 3 kilometer te duren.

Helga is streng, vier minuten douchen op tijd zijn voor het eten!

De zon begint achter de bergen te zakken en het koelt snel af. Nog een paar kilometer. Na de steile kilometer worden we de laatste 2 kilometer beloond met een prachtige gravelweg. Om ons heen stilte. Of nee, toch niet. Alleen het geluid van koebellen doorbreekt de rust. Het is een prachtig rustgevend geluid. Voor ons doemt de Dürrensteinhütte op. Weer een dag overleefd. Nog twee te gaan. Als we de berghut betreden, zien Bob en ik de rest van de groep al aan een tafel zitten. Nog in fietskleding. “Ik ga eerst douchen voordat ik ga eten, ik heb het ijskoud”, zeg ik tegen Pascal. Hij antwoord dat dat niet gaat lukken. We moeten van uitbaatster Helga eerst met alle bezoekers van de hut tegelijkertijd om 19.00 uur eten. Ben je niet op tijd in de eetzaal, dan is er ook geen eten. Als ik Helga lief aankijk en zeg dat ik voor het eten eerst wil douchen, krijg ik een hard NEIN te horen. Maar na aandringen geeft ze mij toch een douchemuntje. Met slechts vier minuten water ben ik ruim op tijd weer beneden voor het diner.

Helga kijkt mij verbaasd aan en vraagt of ik nu al gedoucht heb. “Met de bazin valt niet te spotten, ik ben snel onder de douche doorgelopen. Het dreigement van geen eten doet wonderen”, probeer ik grappig te zijn in mijn beste Duits… Helga moet lachen, het ijs is gebroken. Het levert mij zelfs een extra tiramisu op als de desserts worden opgediend. Met een volle maag duiken we ons bed in. Dag drie wordt een pittige dag met 112 kilometer en 2.900 hoogtemeters!!

• heb je deel 1 van ons avontuur gemist: lees het hier

Volgend jaar gaan we weer op expeditie naar Zuid-Tirol. Als jij enthousiast wordt van onze avonturen, schrijf je dan snel in voor Expeditie Zuid-Tirol 2022. Er is plek voor 6 deelnemers. Met twee begeleiders zullen we de reis van CYCLOsportive in goede banen leiden!