{"id":3525,"date":"2022-10-20T15:18:11","date_gmt":"2022-10-20T14:18:11","guid":{"rendered":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/uncategorized\/test-7\/"},"modified":"2024-04-04T10:57:26","modified_gmt":"2024-04-04T09:57:26","slug":"expeditie-dolomieten-een-groot-avontuur-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/reizen\/expeditie-dolomieten-een-groot-avontuur-2\/","title":{"rendered":"Dolomites Expedition: One big adventure!"},"content":{"rendered":"
Cycling on gravel roads and bikepacking is becoming increasingly popular. Events are springing up like mushrooms. In 2020, CYCLOsportive organized Expedition Dolomites for the first time. At the end of August it was already the third edition of this great adventure through Austria and Italy. One big adventure!<\/h6>\n\n\n
<\/div>\n
\n
\u00a0<\/h5>\n

For the third time, the Dolomites Expedition was on the program from August 27 to September 1. Four days of cycling through the wild nature of Tyrol and South Tyrol. A bit Spartan, but also with a bit of luxury. In our opinion, a nice combination. While the Dolomites Expedition started in Innsbruck the previous two years, this year the start was in Tulfes. A small, typical Tyrolean village a stone's throw from the big city. In four days, the participants cover more than 400 km and almost 10,000 meters of altitude! It is a race, but not a race.<\/p>\n

In contrast to the previous editions, a competition element has been added in the third edition. Participants set out solo, had to pass a number of checkpoints and could earn points towards the rankings along the way. A ranking with a wink. The Dolomites Expedition is not about cycling from A to B as quickly as possible. Camaraderie, perseverance and mental toughness may be weighed more heavily than the fastest time.<\/p>\n

Stage 1: Tulfes-Pfitscherjochhaus | 101km | 2,400 hms<\/h6>\n

It is raining when we open the shutters of Gasthof Neuwirt in Tulfes. For the third year in a row, the first day of the Dolomites Expedition is a rainy day. Is it that time of year? When the participants are packed and standing in front of the hotel at 8.30 am, it starts to rain. The tops of the mountains are shrouded in mist. Today adventurers have a choice of two routes. A shorter, but tough route of 84 km with 3,500 hm's or a longer route of 101 km with 2,400 hm's. The tour guide determines that the weather is too uncertain to take two unpaved mountain passes and all participants cycle the long route. Safety above all. Through the valley we go towards Mayrhofen. Along the way we take a few short climbs and some gravel paths. The challenge of stage 1 lies in the last 15 km. From Mayrhofen it goes gradually uphill. Fortunately we are spared the rain. From Mayrhofen it's every man for himself. Climbing is best done at your own pace.<\/p>\n<\/div>\n

\n
\u00a0<\/div>\n<\/div>\n
\n
Pfitscherjochhaus<\/h6>\n

After Ginzling we turn sharp right onto a grave road just before the toll tunnel. It's quite a climb to get around the tunnel! But it is a beautiful climb. Once back on the asphalt, 5 hairpin bends separate the fallen group from the last part of the route. After the Schleggeispeicher reservoir, things will be tough for the participants! The road is more of a walking path than a path suitable for cyclists. Some parts require walking. It doesn't bother any participant. The surroundings are beautiful! The last km is tough and rough. When we pass the Welcome to South Tyrol sign just below the summit, we know we are almost there: the Pfitscherjochhaus. Just before the top we see the banners CYCLOsportive Supervisor Rutger Jan is waiting for the participants one by one. It's five degrees at the top. But the adventurers love to let the warm blanket wrap themselves around them. The schnapps provided is also more than welcome!<\/p>\n

Stage 2: Pfitscherjoch-D\u00fcrrensteinh\u00fctte | 129km | 2,100 hms<\/h6>\n

Waking up on the Pfitscherjoch at an altitude of 2,276 meters is an experience. At this height the view is phenomenal. There is one mountain hut and otherwise only the rugged nature of South Tyrol. When the clouds have cleared a bit, we look far below us towards the Puster Valley. Today the participants cycled more downhill than climbing. Nevertheless, more than 2,000 meters of elevation are still gained. Leader in the rankings Douwe has been fooled by pursuer Guy from the start. A number of participants race in the Puster Valley. When we decide to have lunch in Bruneck, Daan (number 3 in the rankings) decides to continue cycling. No problem. Dolomites Expedition is a self-supported event, where everyone has to make their own decisions. Douwe is not feeling well. He restlessly 'enjoys' his pizza, disappointed that Daan has driven on. We won't see Daan again. He covers the last part of the route solo.<\/p>\n<\/div>\n

\n
\u00a0<\/div>\n<\/div>\n
\n
Prato Piazza<\/h6>\n

The climb to the finish is a tough one! Although it is more downhill than uphill in stage 2, after 114 km, 15 km of climbing still hurts. These are not the nicest gradients either. Five kilometers before the end, the participants are even faced with a 1.5 km section in which they have to climb a 15%! Once again, all that hard work is paying off. After the steepest part at Prato Piazza, the road turns into a gravel road to the D\u00fcrrensteinh\u00fctte. The D\u00fcrrensteinh\u00fctte is the beautiful final station of stage 2. More touristy than the Pfitscherjoch, it must be said, but the view here is once again phenomenal. From a distance we see Rutger Jan standing there. The CYCLOsportive banners flutter in the wind. No more clouds in South Tyrol. No cold temperatures. After stamping the Expedition Dolomites passport, the participants can enjoy a drink and each other's stories in the sun.<\/p>\n

Stage 3: D\u00fcrrensteinh\u00fctte-Fortezza | 120km | 2,700 hms<\/h6>\n

The third stage is truly the Queen's stage with a choice of three tough routes. Most participants start with a beautiful gravel descent, and then head over the old railway line (now a gravel road) to Fanes Sennes Nature Park. Today the group is mainly dependent on itself. The terrain is so demanding that the group falls apart from the first kilometer. The climb to Rifugio Ra Stua is killer. The participants crawl up here painfully slowly. The climb of only 4 km does not fall below the 10% gradient. We see more 15% on our cycle computers than we would like. After Ra Stua we can take it easy for a while. It is a harbinger of a lot of misery.<\/p>\n

Rifugio Pederu<\/h6>\n

After cycling for a few kilometers on a beautiful gravel road in beautiful nature, the road suddenly goes uphill. Cycling becomes impossible at a certain point. All participants must get off their bikes. Is hike-a-bike part of bikepacking? We think so. Looking around you you feel the power of nature. We have nothing to say here. We also continue to enjoy the surroundings while walking! When you think you have had it all and you can get back on your bike, the descent to Peder\u00fc follows... Not normally steep. There are participants who are able to complete this part of the route by bicycle. I walk the steepest parts myself. My bike wants to move faster than my legs can handle. Fortunately, everyone makes it down unscathed.<\/p>\n<\/div>\n

\n
\u00a0<\/div>\n<\/div>\n
\n
Passo delle Erbe<\/h6>\n

We called day three THE Queen's stage. Peder\u00fc would be a beautiful finishing point for day three, but the participants can only relax here for a while. The end point is not Peder\u00fc, but Fortezza. Before the participants arrive there, a few mountain passes still have to be conquered, including the Passo delle Erbe, \u00b1 25 km of climbing with an average of 8%. It is warm in the valley and when the participants start the long climb around noon it is over 20 degrees. Add to that what the participants have already accomplished and you know that this is a tough climb. The battle for the day's profit is again between Guy and Douwe. Clearly the two strongest cyclists. But everyone encounters themselves today. Together with Pascal we decide to have an extensive lunch at the top of the Passo delle Erbe. No punishment at Utia B\u00f6rz! Then it is down to Brixen and via a sloping road towards Fortezza to be welcomed by Rutger Jan with a delicious BBQ.<\/p>\n

Stage 4: Fortezza-Tulfes | 97km | 2,100 hms<\/h6>\n

The participants are tired, logically. But after a good breakfast at Hotel Sachsenklemme, they really have to give it a go. One more day of enjoyment\/suffering during the Dolomites Expedition. A crash (on day 3) with a motorcyclist in which tour guide Gerrit from CYCLOsportive breaks his arm instantly makes the rankings a lot less important. An accident can happen anywhere... The group has a choice of two routes on the last day. A route with and a route without the Brenner Grenzkamm.<\/p>\n

Brenner Grenzkamm<\/h6>\n

The Brenner Grenzkamm is an old military road high above the Brenner Pass. From Vipiteno the toughest participants start the challenging climb to the Brenner Grenzkamm. A dirt road full of hairpin bends leads the men to a hopefully beautiful view of the Brenner. Douwe climbs the best and emerges into a spooky landscape. It is completely sealed and the mist fragments give the Brenner Grenzkamm something mysterious. A year earlier, the view of the surrounding mountain peaks was phenomenal. Now there is nothing more to see than a narrow unpaved mountain road and a dozen goats blocking the road. There's something to it too. After the descent, the participants still have to climb a few kilometers towards the finish in Tulfes. The medal with the text 'You are tough enough' is more than deserved! Who was the winner? Douwe (van\u00a0<\/span>Douwe does things<\/a>) has rightly been declared the winner.<\/p>\n

The Dolomites Expedition is on the program again next year. We have managed to make the route even more beautiful. Discovered a number of beautiful gravel roads again. We have redesigned parts of the route. It certainly won't be boring again. Are you tough enough? Are you coming?<\/p>\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fietsen over gravelwegen en bikepacken wordt steeds populairder. Events schieten als paddenstoelen uit de grond. In 2020 organiseerde CYCLOsportive voor het eerst Expeditie Dolomieten. Eind augustus was het al weer de derde editie van dit geweldige avontuur door Oostenrijk en Itali\u00eb. \u00c9\u00e9n groot avontuur! \u00a0 Voor de derde keer stond van 27 augustus tot 1 september Expeditie Dolomieten op het programma. Vier dagen fietsen door de wilde natuur van Tirol en Zuid-Tirol. Een beetje Spartaans, maar ook met een beetje luxe. Wat ons betreft een mooie combi. Startte de Expeditie Dolomieten de voorgaande twee jaar nog in Innsbruck, dit jaar was de start in Tulfes. Een klein, typisch Tirools dorpje op een steenworp afstand van de grote stad. In vier dagen tijd leggen de deelnemers ruim 400 km en bijna 10.000 hoogtemeters af!It is a race, but not a race. In tegenstelling tot de voorgaande edities is er in de derde editie een wedstrijdelement toegevoegd. Deelnemers gingen solo op pad, moesten een aantal checkpoints passeren en konden onderweg punten verdienen voor het klassement. Een klassement met een knipoog. Bij Expeditie Dolomieten gaat het niet om zo snel mogelijk van A naar B te fietsen. Kameraadschap, doorzettingsvermogen en mentale weerbaarheid worden misschien wel zwaarder gewogen dan de snelste tijd. Etappe 1: Tulfes-Pfitscherjochhaus | 101 km | 2.400 hm\u2019s Het regent als we de luiken openen van Gasthof Neuwirt in Tulfes. Al voor het derde jaar op rij is de eerste dag van Expeditie Dolomieten een regenachtige dag. Is het de tijd van het jaar? Als de deelnemers om 8.30 uur bepakt en bezakt voor het hotel staan, begint het ligt te druppelen. De toppen van de bergen zijn in nevelen gehuld. Vandaag hebben de avonturiers de keuze uit twee routes. Een kortere, maar loodzware route van 84 km met 3.500 hm\u2019s of een langere route van 101 km met 2.400 hm\u2019s. De reisleiding bepaalt dat het weer te onzeker is om twee onverharde bergpassen te nemen en alle deelnemers fietsen de lange route. Veiligheid boven alles. Door de vallei gaan we richting Mayrhofen. Onderweg pakken we een paar korte klimmetjes en enkele gravelpaden. De uitdaging van etappe 1 zit hem in de laatste 15 km. Vanaf Mayrhofen gaat het geleidelijk aan bergop. De regen blijft ons gelukkig gespaard. Vanaf Mayrhofen is het ieder voor zich. Klimmen gaat nu eenmaal het fijnst in je eigen tempo. \u00a0 Pfitscherjochhaus Na Ginzling slaan we vlak voor de toltunnel scherp rechtsaf een grafelweg op. Het is flink klimmen geblazen om de tunnel te omzeilen! Maar het is een prachtige klim. Eenmaal weer op het asfal, scheiden 5 haarspeldbochten de uit elkaar gevallen groep van het laatste deel van de route. Na het Schleggeispeicher stuwmeer wordt het voor de deelnemers bikkelen! De weg is meer een wandelpad dan een pad geschikt voor fietsers. Op sommige delen moet er gelopen worden. Het deert geen enkele deelnemer. De omgeving is prachtig! De laatste km is pittig en ruig. Als we net onder de top het bord van Welkom in Zuid-Tirol passeren, weten we dat we er bijna zijn: het Pfitscherjochhaus. Vlak voor de top zien we de banieren CYCLOsportive Begeleider Rutger Jan wacht de deelnemers 1 voor 1 op. Het is vijf graden op de top. Maar wat graag laten de avonturiers de warme deken om zich heen slaan. Ook de aangereikte schnaps is meer dan welkom! Etappe 2: Pfitscherjoch-D\u00fcrrensteinh\u00fctte | 129 km | 2.100 hm\u2019s Ontwaken op de Pfitscherjoch op 2.276 meter hoogte is een belevenis. Op deze hoogte is het uitzicht fenomenaal. Er staat \u00e9\u00e9n berghut en verder alleen maar de ruige natuur van Zuid-Tirol. Als de wolken wat zijn weggetrokken, kijken we diep beneden ons richting het Pustertal. Vandaag fietsend de deelnemers meer bergafwaarts dan dat er geklommen moet worden. Desalnietemin worden er nog steeds meer dan 2.000 hoogtemeters gemaakt. Leider in het klassement Douwe laat zich vanaf de start al gek maken door achtervolger Guy. In het Pusterdal wordt er dan ook door een aantal deelnemers gekoerst. Als we in Bruneck besluiten te gaan lunchen, besluit Daan (nr3 in het klassement) door te fietsen. Geen probleem. Expeditie Dolomieten is een selfsupported event, waarbij iedereen zijn eigen beslissingen moet nemen. Het zit Douwe niet lekker. Onrustig \u2018geniet\u2019 hij van zijn pizza, balend dat Daan is doorgereden. Daan zien we niet meer terug. Solo legt hij het laatste deel van de route af. \u00a0 Prato Piazza De klim naar de finish is een pittige! Al gaat het in etappe 2 meer bergaf dan bergop, na 114 km doet 15 km klimmen toch pijn. Het zijn ook niet de meest lieve stijgingspercentages. Op vijf kilometer voor het einde krijgen de deelnemers zelfs een stuk van 1,5 km voor de kiezen waarin er a 15% geklommen moet worden! Ook nu weer wordt al dat harde werken beloont. Na het steilste stuk op Prato Piazza, gaat de weg over in een gravelweg naar de D\u00fcrrensteinh\u00fctte. De D\u00fcrrensteinh\u00fctte is het prachtige eindstation van etappe 2. Toeristischer dan de Pfitscherjoch, dat moet gezegd, maar het uitzicht is hier wederom fenomenaal. Van verre zien we Rutger Jan al staan. De banieren van CYCLOsportive wapperen in de wind. Geen bewolking meer in Zuid-Tirol. Geen koude temperaturen. Na het stempel in het Expeditie Dolomieten paspoort gezet te hebben, kunnen de deelnemers in de zon genieten van een drankje en van elkaars verhalen. Etappe 3: D\u00fcrrensteinh\u00fctte-Fortezza | 120 km | 2.700 hm\u2019s De derde etappe is met recht de Koninginnen-etappe met de keuze uit drie loodzware routes. De meeste deelnemers starten met een prachtige gravelafdaling, om vervolgens over de oude spoorlijn (nu een gravelweg) koers te zetten naar Natuurpark Fanes Sennes. De groep is vandaag vooral op zichzelf aangewezen. Het terrein is zo veeleisend dat de groep vanaf de eerste kilometer uit elkaar valt. De klim naar Rifugio Ra Stua is killing. Tergend langzaam kruipen de deelnemers hier omhoog. De klim van slechts 4 km komt niet onder de 10% stijgingspercentage. We zien meer 15% op onze fietscomputers dan ons lief is. Na Ra […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3508,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_seopress_robots_primary_cat":"","_seopress_titles_title":"","_seopress_titles_desc":"","_seopress_robots_index":"","_seopress_analysis_target_kw":"","footnotes":""},"categories":[66],"tags":[],"class_list":["post-3525","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-reizen"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3525","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3525"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3525\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4042,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3525\/revisions\/4042"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3508"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3525"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3525"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cyclos-s.coersonline.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3525"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}